บทที่ 45 45

"..." ฉันมองหน้าหมอนั่นด้วยความหมั่นไส้ รู้แหละ ว่าหน้าของฉันในตอนนี้มันร้อนเห่อแค่ไหน จะว่าอายก็คงใช่ จะว่าเขินก็คงใช่ แม้จะรู้ว่าคนอย่างมัน สามารถพูดอะไรก็ได้ แต่ให้ตายดิ ฉันก็อดที่จะรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้อยู่ดี

"เวลามึงหน้าแดง แม่งโครตน่ารักเลยว่ะจี" 

"อย่าปั่น จะกินต่อไหม" 

"โถ่ เขินแล้วดุฉิบหา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ